Nienke Hartog (Groningen 1976)

Zodra ik begin met tekenen fluister ik het doek toe ‘Kom maar, vertel het me maar’.

Ik heb geen vooropgezet plan, ik tast zoekend het oppervlak af.

Ik teken, luister, neem op, reageer en kijk. Of kijk juist niet.

Het is heel fysiek. Ik werk met zuchten, schrapen en ademhalen. Mijn eigen hand maakt bewegingen die vaak vóór het bewustzijn uitgaan.

Het houtskool trekt de sporen van mijn zoektocht. Ze vormen verhalende lijnen van gedachtes en herinneringen die op de achtergrond aanwezig blijven. Dat helpt mij nieuwe verbeeldingen te ontdekken in volgende lagen. Ik kan in deze narratieven verdwalen, zoeken en ontmoeten: lichaamsvormen, handen, bewegingen. Ik volg een been, aai met krijt over de bolling van een spier, zie een helder gezicht. Een leven.

Ik zie jou, ik zie mij -of is het ons menszijn? Is het ons ongemak, onze wroeging, ons vertrouwen?

Wat zie jij?

​

Ik teken enkel vanuit verbeelding en herinnering. Ik woon en werk in Apeldoorn