Nienke Hartog (Groningen 1976)

​Tijdens de start van een tekening ben ik als eerste aan zet. Ik fluister het papier toe ‘Kom maar, vertel het me maar’. Ik heb geen vooropgezet plan in mijn hoofd, we voeren een dialoog. Ik teken, luister, neem op, reageer en kijk. Of kijk juist niet. Zo tast ik zoekend de oppervlakte af. Momenten en gedaantes komen en verdwijnen weer, ik beweeg mee. Al worstelend doemt een beeld op van een mens of is het ons menszijn? Is het ons ongemak, onze wroeging, ons vertrouwen? Ik werk met zuchten, schrapen en ademhalen. Het is heel fysiek. Het is mijn eigen hand en het zijn bewegingen die vaak sneller gaan dan ik mij bewust ben. Vol met flarden van gedachtes en herinneringen. De energie die als een zindering vrijkomt tijdens het tekenen is voor mij heel erg belangrijk. De zichtbare beweging in de tekening geeft voor mij de kracht van het leven weer, het echte voelen. In mijn tekeningen kan ik verdwalen, zoeken en ontmoeten. Ja, ik wens jou dat ook toe!

​

Mijn tekeningen worden door papier en op katoen gedragen, soms klein, soms meer dan levensgroot. Een kleiner formaat geeft mij het gevoel mij in een moment te kunnen verplaatsen, is heel intiem. Wanneer de tekening mij letterlijk door het formaat omarmd en ik fysiek mij hele lichaam kan gebruiken tijdens het tekenen voelt het voor mij alsof ik daadwerkelijk in een andere omgeving opgenomen word. Ik ervaar beide als heel fijn en wissel de formaten graag af.

 

Ik teken met houtskool en pastelkrijt. Materiaal dat het mogelijk maakt om zo lang mogelijk het oppervlak af te tasten en zo al tekenend te kunnen zoeken. Het laat sporen achter, mijn zoeksporen. Deze latente verhaallijnen zijn lagen in de grond om dieper in de tekening te kunnen komen. Het maakt ook dat je op ontdekking kan gaan. Soms neemt een lijn je mee in een associatie om je vervolgens weer door een andere lijn mee te kunnen laten voeren naar een andere interpretatie. Ik vind deze ambiguïteit heel erg fascinerend. Het is ook een heel direct en gevoelig materiaal, het vertaalt direct mijn denkende hand in iets zichtbaars. En hoewel ik elke dag ermee teken, blijft het mij steeds weer verrassen.

​

Een tekening is af zodra het een eigen bestaan heeft. Alsof het zegt “Zo klopt het, zo moet het zijn.”

​