Nienke Hartog (Groningen 1976)

Zodra ik begin met tekenen, fluister ik het doek toe: ‘Kom maar, vertel het me maar.’

Ik heb geen vooropgezet plan, ik tast zoekend het oppervlak af. Ik teken, luister, neem op, reageer en kijk. Of kijk juist niet.

Het is heel fysiek. Ik werk met zuchten, schrapen en ademhalen. Mijn eigen hand maakt bewegingen die vaak vóór het bewustzijn uitgaan.

Het houtskool trekt de sporen van mijn zoektocht. Ze vormen verhalende lijnen van gedachten en herinneringen die op de achtergrond aanwezig blijven.

Ik kan hierin verdwalen, zoeken en ontmoeten: een lichaam, handen, een beweging. Ik aai met krijt over de bolling van een spier, zie een helder gezicht.

Het meest fantastische gevoel komt wanneer ambiguïteit ontstaat. Dat mijn blik klik-klak om kan klappen en weer terug. Dat ik meerdere afslagen kan nemen in wat ik zie. Wat zie jij?

Het verhaal tekent zich langzaam uit. Op een gegeven moment fluistert het terug: ‘Zo is het goed, zo moet het zijn."

​